Espace presse
ENFRNL

Expositions actuelles


© 2019-2020, Charly Herscovici c/o SABAM

René Magritte.
Les images révélées

25.01.2020 > 10.05.2020

De ontdekking van de foto’s van René Magritte in de jaren ‘70, tien jaar na het overlijden van de schilder, heeft een nieuw licht geworpen op zijn creatieproces en de nauwe banden die hij heeft met “het mechanische beeld”, het zij fotografisch of cinematografisch. Sindsdien zijn andere beelden, afkomstig uit albums van zijn verwanten, opgedoken die de studie van de relaties schilderkunst – fotografie in het oeuvre van René Magritte vervolledigen, maar eveneens de invloed van de film, een kunstvorm waarop Magritte dol was, zoals ook op de populaire literatuur.


Samengesteld uit 131 originele foto’s, de meeste gemaakt door René Magritte, en een hoofdstuk met zijn amateurfilms waarin hij zichzelf met zijn medeplichtigen in scène zet, bevraagt de tentoonstelling “René Magritte. Les images révélées” de verhouding van Magritte tot het mechanische beeld door verbanden met zijn werk te schetsen, terwijl zij bovendien een intieme Magritte onthult.
Deze tentoonstelling vertrekt van drie grote privé collecties, samengesteld door gepassioneerden die in de loop der jaren foto’s verworven hebben, van de collectie van het Musée de la Photographie en van het Fonds J. Nonkels dat er gedeponeerd werd. Zij vertelt evenveel over de schilder als over de gebruiker van fotografie. Men ziet er het familiealbum van Magritte met foto’s uit zijn kindertijd, beelden van zijn ouders en echtgenote. Vervolgens ziet men de intellectuele familie van de schilder, degene die hem gevoed heeft, de groep Brusselse surrealisten die vanaf 1925 de ontwikkeling van zijn oeuvre ondersteunden. De tentoonstelling toont eveneens een René Magritte als grappenmaker, terwijl hij speelt en zich amuseert met zijn medeplichtigen. Tenslotte vindt men er de foto’s terug die als model dienden voor zijn schilderijen en degene die hij nooit gebruikt heeft. Misschien de meest creatieve van Magritte die zich niet meer fotograaf beschouwde als dat hij schilder wilde zijn.... De tentoonstelling onthult ook de invloed van de film op de kunstenaar, de surrealisten zijn immers opgegroeid met de Zevende kunst. Na Melbourne, Hong Kong, Taiwan, Seoul, kent het Musée de la Photographie het genoegen om de tentoonstelling René Magritte. Les images Révélées, met als curator Xavier Canonne, in Belgiê te tonen.



De tentoonstelling wordt gepresenteerd met de steun van La Fondation Magritte




De tentoonstelling wordt gerealiseerd met de steun van CPH bank en verzekeringen.








© Laurence Bibot

Laurence Bibot
Studio Madame
25.01.2020 > 10.05.2020

Van uiterlijk veranderen, van tijdperk, van genre, zichzelf in de spiegel bekijken alvorens op te treden voor de vrienden, voor de familiekring, terwijl men de tics nabootst van elk van de vedetten van het kleine scherm. Kinderen verkleden zich graag, zij snuffelen rond in de kasten en op zolder op zoek naar kostuums, hoeden en andere accessoires.

Sommigen hebben bij het opgroeien dat deel van het spel behouden, die zin voor het zich verkleden, voor het schminken. Het gebeurt zelfs dat ze er hun beroep van maken. Dit geldt ook voor Laurence Bibot die men zal gekend hebben in Miss Bricola met Les Snuls, daarna met haar voorstellingen zoals Bravo Martine waarin de clichés elkaar opvolgden, de intonatie, het timbre van de stem die, dit keer, de vrouwelijke stereotypen ontmaskerden. Die portrettengalerij zal zich verder zetten in andere voorstellingen, Miss B of Soeurs Emmanuelle, tussen spot en hommage, die een vernietigende humor vertolken en een scherp observatievermogen, dit alles vóór Travestis, een documentaire die zij realiseert over het universum van de transformatieartiesten.
Sinds enkele jaren, bij het begin van de televisiearchieven, heeft Laurence Bibot een reeks korte video’s gerealiseerd die vrouwelijke archetypes vertolken, shampoomeisje, schooldirectrice, nimfje, huisvrouw ouder dan 50 jaar, depressieve of geëxalteerde vrouw, maar ook gekende personages, Barbara, Juliette Gréco, Soeur Sourire of recenter Amélie Nothomb, van wie de vervaardiging van de hoge hoed een grote vindingrijkheid zal vereist hebben.
Hier gaat het niet meer over imitaties maar over play
backs.

Laurence Bibot reproduceert het bewegen van de lippen van de geïnterviewden van wie zij het kostuum en de decorelementen heeft overgenomen. Tot nu toe enkel vertoond via de sociale media, zullen deze video’s voor de eerste maal getoond worden in het Musée da la Photographie. Van mei tot september 2017 vond hier de tentoonstelling En léger différé plaats, gewijd aan de Belgische televisie en georganiseerd door Sonuma die ook ditmaal onze partner is. Studio Madame is het humoristische vervolg, een manier om het televisiebeeld te recycleren.
Pruiken, sjaals, anachronistische brillen, bloemrijke bloezen of Chanel pakjes, zullen op de afspraak zijn van die parodieën waarbij men soms enige moeite moet doen om de actrice te herkennen. Hier is, tot ons en vermoedelijk ook uw grootste plezier, Laurence Bibot zoals zij in al haar gedaantes zichzelf is.



Met de medewerking en de technische ondersteuning van




Met de medewerking ondersteuning van








© Diana Matar

Diana Matar
My America
25.01.2020 > 10.05.2020

Eind 2015 begint de fotografe Diana Matar de plaatsen op te zoeken waar de politie burgers gedood heeft. In haar studio maakt zij gedetailleerde kaarten en verzamelt informatie over elk dodelijk geval van politiegeweld dat de voorbije twee jaren gebeurd is. Diana Matar wijdt dan twee jaar aan rondreizen en aan het fotograferen van de meeste van de 2.200 sites waar die moorden hebben plaats gevonden. “Ik werk binnen een bepaalde geschiedenis van de fotografie waarbij men terugkomt op de plaatsen waar de dingen gebeurd zijn – een genre dat zich meestal concentreert op oorlogsfeiten of ongerechtigheden – maar ik gebruik het om het constante fenomeen van het politiegeweld dat Amerika infecteert vast te leggen.”

Door te werken binnen dit genre van landschaps- en documentaire fotografie, is My America een stille maar ijzige kritiek op het huidige Amerika. Door meer dan

300 plaatsen te fotograferen waar politieofficieren Amerikaanse burgers gedood hebben, heeft Diana Matar een fotografietaal gecreëerd die zowel dienstig is voor als kritisch over de brutaliteiten van de politie. Haar foto’s vestigen constant de aandacht op de neergang van de sociale structuur van het land.

Alhoewel haar foto’s een eerder klassieke stijl hebben, gebruikt zij nochtans enkel een iPhone. Zij verduidelijkt het zo : “Zonder smartphones zouden wij niets weten over de moorden van de politie. De mensen zijn die beginnen te gebruiken om het onrecht te documenteren en het te delen via het web. Ik dacht dat het belangrijk was om dezelfde methode te gebruiken bij het realiseren van deze stilstaande beelden.”

Het is niet de eerste keer dat Matar een belangrijke reeks gerealiseerd heeft met betrekking tot plaatsen van geweld. In haar vorige werk, Evidence 2014, heeft Diana Matar zich, gedurende enkele jaren, geconcentreerd op de landschappen en de gebouwen waar buitengerechtelijke opsluitingen gebeurden, ontvoeringen en moorden, uitgevoerd door het regime van Kadhafi in Libië. Deze reeks werd tentoongesteld in Tate Modern, het Museum of Contemporary Photography van Chicago, in het Institut du Monde Arabe en nog zes andere internationale instellingen. Als antwoord op de verdwijning van haar schoonvader in vergelijkbare omstandigheden, heeft Matar de ruimtes gedocumenteerd waar die inbreuken tegen een hele natie gepleegd werden.

Het werk van Diana Matar in Amerika is diep doordrenkt van die zoektocht die de structurele problemen belicht die van invloed zijn op het enorm aantal moorden door de politie. Zij legt de nadruk op de geschiedenis van de raciale ongerechtigheden, de afwezigheid van opleiding en voorbereiding, en een van de laagste politieniveaus per inwoner ter wereld. Maar Diana Matar wil meer aanleveren dan statistieken : “Voor mij vertegenwoordigt elk beeld van My America niet enkel een gewelddaad, maar ook het verlies van een individu – een individu met een familie. Het is daarom dat ik geen angst heb een zekere schoonheid in die voorstellingen te gebruiken, een concept dat neigt naar de controverse bij de weergave van geweld.”

Voor het Musée da la Photographie in Charleroi heeft Diana Matar een selectie gemaakt van 99 beelden uit een geheel van 300. De schaal van het project getuigt van die van het probleem, maar vereist ook dat men elke gedode persoon herdenkt. De titel van elke foto herneemt enkel de naam, de geboorteen sterfdatum, en de stad waar de persoon gedood werd. De plaatsen die Matar fotografeert komen overeen met de adressen die zij bekomen heeft door de politierapporten. Zij preciseert niettemin dat haar beelden geen plaatsen delict zijn. Het mortaliteitsniveau als gevolg van politiegeweld in Amerika is uniek binnen de ontwikkelde landen. Matar vraagt zich af welke de redenen zijn die Amerika tot dat punt gebracht hebben, elke foto vertegenwoordigt een dode op een bepaald ogenblik.






© Mathieu Van Assche

GALERIE DU SOIR
Mathieu Van Assche



25.01.2020 > 10.05.2020



© Jon Lowenstein/NOOR

BOITE NOIRE
Noor présente



Triumph of the shill - Nina Berman

Lincoln’s Promise - Jon Lowenstein


25.01.2020 > 10.05.2020





COPYRIGHT © 2012 • DESIGNED BY WWW.MUSEEPHOTO.BE • ALL RIGHTS RESERVED