In het kader van hun samenwerking hebben Le Soir en het Musée de la Photographie de Galerie du Soir gelanceerd. Parallel aan elke nieuwe grote tentoonstelling van het museum stelt de Galerie du Soir een jonge, nog onontdekte kunstenaar voor. Een gok op de toekomst in vier delen: een kleine maar betekenisvolle tentoonstelling in het museum, een portfolio in het tijdschrift Photographie ouverte, een voorstelling van de fotograaf in de krant Le Soir en een selectie van zijn werk op de website www.lesoir.be.

Voor deze nieuwe editie van de Galerie du Soir is onze keuze gevallen op Michela Cane.
Overal ter wereld trekt voetbal de menigte en wakkert het de passies aan. Maar nergens zozeer als in Napels wordt de cultus van één en dezelfde god van het ronde leer gedeeld: Diego Armando Maradona.

Michela Cane was nog niet geboren toen «el pibe de oro» het Napolitaanse publiek in vervoering bracht. Toch wijdt ze een verrassend werk aan de cultus die hem vandaag de dag wordt toegewijd, waaraan bezoekers worden uitgenodigd deel te nemen. “Op het eerste gezicht heb ik absoluut niets gemeen met Napels”, legt ze uit. “Ik ben geboren in een klein dorpje met 200 inwoners in de Italiaanse Alpen. Vanaf mijn twaalfde of dertiende begon ik alles om me heen te fotograferen. Vooral als we met school op uitstap gingen. Ik ben geboren en getogen in de wereld van de smartphones en fotografeerde digitaal. De analoge fotografie kwam pas later.” Aangetrokken door de creatieve wereld ging ze naar een kunstacademie. “Ik weet niet waar dat vandaan kwam. Niemand in mijn omgeving had daar ook maar enige interesse in. Maar ik wist al heel vroeg dat ik weg wilde, andere werelden wilde ontdekken, en de fotografie heeft me daarbij geholpen.” De grote sprong vond plaats tijdens de coronacrisis. “Ik wilde Italië verlaten. Vanwege de manier waarop de zaken in mijn land werden aangepakt en omdat er maar weinig kunstscholen zijn. Of anders ‘beroepsgerichte’ scholen waar men alleen geïnteresseerd is in modefotografie. Dus keek ik wat er elders te vinden was en ontdekte ik La Cambre in Brussel.” Vreemd genoeg is het via deze weg dat ze naar Italië terugkeert. En meer bepaald naar Napels. “Er was een project voor het Huis van de Europese Geschiedenis, waaraan studenten van La Cambre deelnamen. Ik moest werken rond het thema ‘de creatie van een held’. Twee gerenommeerde fotografen stelden series voor over respectievelijk Johannes Paulus II en Kemal Atatürk. Religie en politiek! Wat kon ik daar nog aan toevoegen? Maradona leek me geschikt. Dat is het populaire aspect. En daarom wilde ik een project voorstellen waaraan bezoekers kunnen deelnemen.” Er zijn inderdaad stickers in de stijl van Panini-plaatjes beschikbaar, die iedereen uitnodigen om deel te nemen aan een gigantische muurschildering. In het midden daarvan staat natuurlijk Maradona. “Wat mij in het voetbal interesseert, is de blik van de mensen. De passie. En dat voel je direct in Napels. Ik kom uit het noorden, maar ik heb zeer goede vrienden in Napels en ik ga er vaak heen. Zijn imago heeft me erg geïnteresseerd, evenals wat hij voor de Napolitanen heeft betekend. Ik heb al mijn foto’s gemaakt tijdens de herdenkingsweek van zijn overlijden, waarin er in de hele stad evenementen plaatsvinden. Er zijn vieringen, die niet ver afstaan van religieuze vieringen. Hij wordt gevierd als een god, met liederen ter ere van hem. Het is een ware cultus, een verering die de meest uiteenlopende mensen verenigt. En tegelijkertijd zijn er sportevenementen, een groot feest in het stadion, enz.” Hoewel het idee om archiefbeelden te gebruiken haar aanvankelijk aansprak, zag ze daar al snel van af. “Het was nutteloos voor mijn project. Ik heb alleen gebruikt wat ik ter plaatse heb gezien. Het is waanzinnig hoeveel beelden van hem er in alle vormen overal in de stad circuleren. Iedereen kan vandaag naar Napels gaan en zien wat ik heb gezien. De foto heeft me ertoe aangezet om naar de plekken te gaan waar hij heeft gewoond, waar belangrijke dingen zijn gebeurd, naar bars waar voorwerpen die hij zou hebben aangeraakt als relikwieën worden tentoongesteld...”
Een zoektocht die heeft geleid tot een ongelooflijke lappendeken van beelden onder de titel “Chi ama non dimentica”. Wie liefheeft, vergeet niet...

Jean-Marie Wynants